Οι παγωμενες καλησπέρες λιώνουν με περιπέτειες...

 

Όταν υπηρέτησα στο στρατό το 2005, η μοίρα μου με έστειλε να υπηρετήσω στο νησί της Χίου. Πολλές ώρες ταξίδι με το καράβι (τον Ταξιάρχη, ένα σαπιοκάραβο που έλεγες….τώρα θα βουλιάξει). Άκουγα για τη ζωή στις ακριτικές περιοχές και είχα κι εγώ  τη συνηθισμένη  στερεοτυπική άποψη, ότι πρόκειται για μια βαρετή κατάσταση και ότι μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη αξίζουν.

Ε λοιπόν, σας πληροφορώ ότι οι 8 μήνες που έζησα στη Χίο, ήταν ίσως οι καλύτεροι της ζωής μου.

Ανάμεσα στους σωρούς από μουχλιασμένες πατάτες και ακαθαρσίες που έπρεπε να καθαρίζω…

 Τρώγοντας κονσέρβες κεφτεδάκια που έληγαν σε λίγες ημέρες, μέσα σε ένα χωράφι με μαστίχες στη μέση του πουθενά.

Περπατώντας στον ήλιο ή στη βροχή για να ρίξουμε με το όπλο στο πεδίο βολής….

Γκρινιάζοντας και ερχόμενος σε αντιπαραθέσεις με διάφορους στο θάλαμο, σχετικά με τις βρώμικες κάλτσες τους και τα ανυπόφορα ροχαλητά τους…

Τίποτα από όλα αυτά, δεν μπορεί να σβήσει τις απίστευτες εικόνες της ελληνικής επαρχίας. Τα λιβάδια και τα χωράφια με τα πορτοκάλια και τα μανταρίνια στην κεντρική Χίο.

Τα βουνά, τις ακτές, τους αέρηδες,  τα απόκρημνα, απόμακρα μέρη και  τις βραχονησίδες όπου μόνος σου κάθεσαι και βλέπεις την απέναντι χώρα και τους οικισμούς σε απόσταση αναπνοής. Μπορούσα να κάθομαι με τις ώρες κάπου μόνος μου και να σκέφτομαι, ακούγοντας τον «κ. Αριστείδη» και τις «Παγωμένες καλησπέρες»  του Μίλτου Πασχαλίδη

Τη μυρωδιά του γράσου από τα αγροτικά μηχανήματα, και της μαστίχας την ώρα που προσπαθείς να πειραματιστείς και να μασήσεις το δάκρυ από τα φύλλα του φυτού

Να μου πεις….όλα αυτά δεν μπορείς να τα δεις στις διακοπές? Όχι. Δεν είναι το ίδιο. Είναι εντελώς διαφορετικά να τα βλέπεις μια Τρίτη πρωί στις 9 Φλέβαρη  μόλις έχεις τελειώσει το μάθημα που έδινες στην εξεταστική περίοδο ή τις άπειρες συνεντεύξεις σε στρατιώτες,   σε σχέση με μια ημέρα των διακοπών του Αυγούστου. ΚΑΜΙΑ σχέση. Και φυσικά όλα αυτά, δεν μπορείς να τα δεις σε Αθήνα Θεσσαλονίκη.

Γιατί όμως φλυαρώ ? Πού θέλω να καταλήξω? Θέλω να καταλήξω στο ότι αν κάποιος/α διψάει για κάτι διαφορετικό  και παράλληλα θέλει να κυνηγήσει το όνειρό του στην Ψυχολογία, οι κατατακτήριες στο Διδυμότειχο  είναι μια εξαιρετική ευκαιρία.

Και θα τελειώσω αυτό το άρθρο με λίγα, πρακτικά και χρήσιμα  λόγια για τις κατατακτήριες Ψυχολογίας Διδυμότειχο:

1.       Τα υποχρεωτικά μαθήματα είναι ελάχιστα με αποτέλεσμα, κάποιος που ΔΕΝ μένει στην περιοχή, θα μπορούσε να φοιτήσει στη σχολή, και  διαμορφώνοντας κατάλληλα το πρόγραμμά του  να καταφέρει να αποκτήσει το πτυχίο ψυχολόγου από ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο

2.       Οι εισακτέοι ανέρχονται πλέον σε 33, με αποτέλεσμα, οι πιθανότητες εισαγωγής να είναι πραγματικά πολύ σημαντικές, ειδικά με σωστή φροντιστηριακή  καθοδήγηση

3.       Μέχρι στιγμής δεν εφαρμόζεται η βάση του 10. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να περάσει ακόμα κι αν έχει γράψει κάτω από τη βάση σε κάποιο μάθημα

4.       Η ύλη είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με τις κατατακτήριες ψυχολογίας ΕΚΠΑ/ΠΑΝΤΕΙΟ.

5.       Οι κατατακτήριες εξετάσεις γίνονται στην Αλεξανδρούπολη και όχι στο Διδυμότειχο

Κλείνοντας...

Ο Έβρος λοιπόν δεν είναι μόνο οι ερπύστριες των τανκς και το ποτάμι. Όπως δεν ήταν και η Χίος για εμένα.

Όποια και όποιος έχει λίγο χρόνο παραπάνω και διψάει για περιπέτεια αλλά και για μια προσιτή (όχι όμως εύκολη) διαδικασία κατατακτηρίων ψυχολογίας, το Διδυμότειχο είναι ίσως η καλύτερη λύση που υπάρχει.

Τα φιλιά μου στην όμορφη, λατρεμένη Χίο. Εκεί όπου έγινε το reset ύστερα από μια πολύ άσχημη περίοδο στη ζωή μου.